|
şiirlerde babam |
|
bu şiirler yas değil...bu şiirler ağıt değil...bu şiirler cennete gönderdiğim mektuplardan başka bir şey değil... |
| anasayfa |
Bu 12 şiir, Arkın Kitabevi tarafından basılmış olan Ali Korhan Karakaya'nın "Şiirlerde Babam" isimli kitabından seçilmiştir. |
ALİ
OGAN KARAKAYA
Kim
bilir ne kadar soğuktu Dinar, Kim
kaldı hatırlayacak bugün... Sanki
dışardaki kara kışa nispet Doğdu
Karakaya’lara nurtopu gibi bir kısmet... Çocukluk
yıllarının Haşarı
ve neşeli geçtiğini söylerdi hep Ta
ki ilkokul bitene dek Orta
mektepte başladı gurbet İzmir
Buca’ya okumaya giderek Daha
sonra hep yadellerdeydi, ana kucağına hasret Bir
ara yoruldu, okumayı bırakıp çiftçiliğe soyundu Çok
geçmemişti, doğru yolu seçti, okumaya devam etti Denizli
ve Isparta, lise hayatına vurulan damga... Beş
sene de olsa, bu güzel günler kısa geldi O’na Lisenin
ardından esen o deli rüzgar Alıp
götürdü O’nu İstanbul’a apar topar Hukuk’tu
en büyük ideali, ama yarıda kaldı ne yazık ki... Ankara’daki
turizm işi... Isınamamıştı
besbelli Yine
gelmişti İstanbul’a dönme vakti Artık
para kazanmalıydı, ama okumak da lazımdı O
da zaten öyle yaptı Hem
okudu, hem kazandı İktisat
bölümü diplomasını evlendikten sonra aldı Kendi
tabiriyle hayatına doğan güneş Benim
annemdi tabi beklediği sıcacık eş İş
hayatındaki başarılar, sevindirdi en az Yaptığı
rahat askerlik kadar Yıllar
akıp geçtikçe Kendi
kabuğuna çekildi sebepsizce Bizim
için yaşıyordu sanki sadece, Almazdı
kendine bir iğne canı çekse bile Önceleri
balık tutmaktı en büyük hastalığı Fakat
değişmedi hiçbir şeye, sevgilisi bulmacayı Güçlü
kalem tekniğiyle yazdığı onlarca şiirinde Dile
getirdi duygularını en sade biçimiyle Hayat
boyu sevdi, sevildi; güldü, güldürdü Ama
en sonunda herkesleri çok üzdü 13
Şubat 1997, sahneden inme zamanıydı belki Aslında
yeni gelmişti oyunun en güzel bölümleri Acı
haberi alan herkes yeislere boğuldu Bu
kez Karakaya’ların evi hüzünle doldu Bir
zamanlar gurbet saydığı İstanbul Şimdi O’nun ebedi istirahatgahı oldu... |